خرید بک لینک

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

گوش را بندد طمع، از استماع - مثنوی مولوی

گوش را بندد طمع، از استماع / چشم را بندد غرض، از اطّلاع ( مثنوی مولوی )

برچسب: نویسنده: رادین نوروزی تاريخ: پنجشنبه 26 خرداد 1401 ساعت: 13:12

آن دلِ کژ مینماید در زبان - مثنوی مولوی

بویِ کبر و بویِ حرص و بویِ آز / در سخن گفتن بیاید چون پیازگر خوری سوگند من کی خوردهام / از پیاز و سیر تقوی کردهامآن دَمِ سوگند غمّازی کند / بر دماغِ همنشینان برزندپس دعاها رد شود از بویِ آن / آن دلِ کژ مینماید در زبانگر حدیثت کژ بوَد معنیت راست / آن کژیِّ لفظ مقبولِ خداست ( مثنوی مولوی )

برچسب: نویسنده: رادین نوروزی تاريخ: پنجشنبه 26 خرداد 1401 ساعت: 13:12

گفت ما را از دهانِ غیر خوان - مثنوی مولوی

گفت ای موسی ز من میجو پناه / با دهانی که نکردی تو گناهگفت موسی من ندارم آن دهان / گفت ما را از دهانِ غیر خواناز دهانِ غیر کی کردی گناه؟ / از دهانِ غیر برخوان کای الهآنچنان کن که دهانها مر تو را / در شب و در روزها آرد دعا ( مثنوی مولوی )

برچسب: نویسنده: رادین نوروزی تاريخ: پنجشنبه 26 خرداد 1401 ساعت: 13:12

دل رِه گِتِمِه کوئِه تِه نازنینیار؟ - امیری (طبری)

نیشتِمِه سنگِ سر، دیم هاکِردِمِه به روبار / دل رِه گِتِمِه کوئِه تِه نازنینیار؟چِش رِه گِتِمِه که بِوار زاریِ زار / یارِ بَدیَن بونِه هر سالی یکوار ( امیری یا طبری، لحن آوازی محلی مازندرانی ) معنی:بر تختهسنگی نشسته و روی به سمت رودی داشتم. در دل به خود میگفتم که اکنون یار نازنینت کجاست؟به چشمانم میگفتم که زاری کنان اشک ببار، زیرا که از این پس دیدار یار فقط سالی یک بار خواهد بود.

برچسب: نویسنده: رادین نوروزی تاريخ: دوشنبه 2 خرداد 1401 ساعت: 5:31

ملّت عشق از همه دینها جداست - مثنوی مولوی

عتاب کردن حق تعالی موسی را از بهر آن شُبان وحی آمد سویِ موسی از خدا / بندۀ ما را ز ما کردی جداتو برای وصل کردن آمدی / یا برای فصل کردن آمدی؟ما زبان را ننگریم و قال را / ما روان را بنگریم و حال راناظرِ قلبیم اگر خاشع بوَد / گرچه گفتِ لفظ ناخاضع رودزآنکه دل جوهر بوَد، گفتن عَرَض / پس طُفیل آمد عرض، جوهر غرضملّت عشق از همه دینها جداست / عاشقان را ملّت و مذهب خداست ( مثنوی مولوی )

برچسب: نویسنده: رادین نوروزی تاريخ: دوشنبه 2 خرداد 1401 ساعت: 5:31

وآن جانِ شیرین از جفا ما را به جان میآورد - خواجوی کرمانی

من تحفه جان میآورم بهرِ نثارِ مقدمش / وآن جانِ شیرین از جفا ما را به جان میآورد

بگذشتی و بگذاشتی ما را و هیچ انگاشتی / جانا ز خشم و آشتی بگذر که این هم بگذرد

 

( خواجوی کرمانی )


برچسب: نویسنده: رادین نوروزی تاريخ: دوشنبه 2 خرداد 1401 ساعت: 5:31

صفحه بندی

آرشیو مطالب

پيوندهای روزانه

لینک دوستان

خبرنامه